Pra que non sexa so Iagovar o que faga esta clase de debates apúntome eu.
Credes vos que o Capitalismo ou Comunismo nos poden levar por bo camiño e ainda teñen moito por dar? Credes que algún día nos quitaremos desa droga chamada diñeiro? Ocórresevos outro sistema que nos poda vir mellor?
Deixade a vosa opinión e depaso vede este video onde se fala da realidade do capitalismo (Ala... tamén sei dar ordes.... imos mellorando ).
¿Qué entiendes por capitalismo? ¿Y por comunismo? Dentro del capitalismo hay muchas escuelas, y dentro del comunismo también hubo, y hay, muchas formas de hacer las cosas.
El tema de la obsolescencia y el consumismo no es más que la aceleración de un problema que existe en cualquier sistema donde se establezca que la economía debe satisfacer unas necesidades ilimitadas con recursos limitados. Concretamente el problema viene mas de que las necesidades son ilimitadas que de la limitación de los recursos.
A mi juicio es un problema que solo se puede resolver con la expansión del ser humano a otros planetas y la explotación de los mismos. Aún así la expansión y explotación de nuevos cuerpos celestes debe ser infinita.
Además hay una cosa que no se contempla casi nunca que es la preservación del entorno, que lejos de ser una cuestión de conciencia ecológica a la larga puede perjudicar (y mucho la economía). Por ejemplo en un momento histórico en el que, imaginemos disponemos de colonias en dos o tres planetas, el consumo y la producción de bienes en la tierra que emitan gases (de cualquier tipo) y cuyas materias vengan de otras planetas podría dar lugar a una especie de "terraformación a la inversa". Aunque no hace falta hacerse tantas pajas, y uno puede mirar más al presente. Si nos cargamos nuestro entorno ¿cual será el coste económico de adaptar nuestra economía y nuestra sociedad a las nuevas condiciones? Es imposible de saber.
Xaa... a liberdade nunca existiu, nin a felicidade pra todos, xa que sempre sae alguen perxudicado dunha maneira ou outra. Cando refírome a todos refírome a inmensa maioría.
Hoxe en día creo que nin os máis ricos sonche felices pensando en que o diñeiro e as súas posesións se lles poden escapar nunha crise ou así. Nadie, ou moi poucos, viven cómodos co diñeiro sen queixarse del pra nada.... de ahí a pregunta.
Se somos perfeccionistas pois ale.... Cal é o modelo económico-social máis favorable para calqueira persoa física, sen importar a clase, condición, sexo, relixión ou calqueira outra diferenza que poda influir na sua opinión, asi como para o planeta en xeral nos ambientes e aspectos nos que podería ser perxudicado, incluindo nestes a fauna e a flora, asi como o ambiente, terreo, paixase, forma e materia?.
Tampoco hace falta que los recursos sean ilimitados, tan sólo que no nos reproduzcamos tanto como para acapararlos todos (la Tierra ya la estamos llenando, pero no creo que seamos tan avispados como para poder hacer lo mismo con el universo entero...).
Aparte de eso, no creo que la naturaleza del ser humano (ni de cualquier otro animal) le permita ser tan altruista como para buscar el bien de toda la especie. Es posible que haya algún individuo que lo haga, pero por simples razones de probabilidad y evolutivas, nunca serán toda la población y siempre habrá individuos egoístas que obtienen un mayor beneficio de su estrategia (estos serían sólo los dos polos opuestos, habría más grupos...). Lo que quiero decir con esto, es que buscar el bien de todos es en la práctica una quimera (y a veces, una forma de engaño...). De ahí que el comunismo fracasase y, pese a todos sus problemas, el capitalismo siga adelante (sí, ya sé que estoy simplificando...).
Como cualquier otro bicho de este planeta, acabaremos pudriéndonos por algún cambio ambiental al que no seremos capaces de adaptarnos. Lo único que nos hace especiales, es que ese cambio puede que lo provoquemos nosotros mismos... De ahí que ya pensemos en cambiar de planeta... Por intentarlo que no sea, aunque lo tenemos complicado por ahora, puede que en tan sólo unos cientos de años lo hagamos (el primer espacial tripulado fue hace sólo 50 años...).
En la actualidad, yo creo que el principal problema será cómo hacer que una población envejecida sea productiva, ya que sólo los pocos jóvenes que habrá no podrán sostener toda la economía. Y el problema que empezamos a tener en Europa, en la próxima generación será unas 4 veces peor en China (ya que aquí pasamos de 3 hijos a 1.5, y allí vienen de tener de 5 a 8...). En fin, más nos vale mejorar todavía más nuestra salud y capacidades en la edad anciana...
A todo esto no me he decantado por ninguna de las tres opciones... por cierto, ¿cuál era la tercera? jajaja
(03-31-2011 11:55 PM)iagovar escribió: [ -> ]¿Qué entiendes por capitalismo? ¿Y por comunismo? Dentro del capitalismo hay muchas escuelas, y dentro del comunismo también hubo, y hay, muchas formas de hacer las cosas.
El tema de la obsolescencia y el consumismo no es más que la aceleración de un problema que existe en cualquier sistema donde se establezca que la economía debe satisfacer unas necesidades ilimitadas con recursos limitados. Concretamente el problema viene mas de que las necesidades son ilimitadas que de la limitación de los recursos.
A mi juicio es un problema que solo se puede resolver con la expansión del ser humano a otros planetas y la explotación de los mismos. Aún así la expansión y explotación de nuevos cuerpos celestes debe ser infinita.
Además hay una cosa que no se contempla casi nunca que es la preservación del entorno, que lejos de ser una cuestión de conciencia ecológica a la larga puede perjudicar (y mucho la economía). Por ejemplo en un momento histórico en el que, imaginemos disponemos de colonias en dos o tres planetas, el consumo y la producción de bienes en la tierra que emitan gases (de cualquier tipo) y cuyas materias vengan de otras planetas podría dar lugar a una especie de "terraformación a la inversa". Aunque no hace falta hacerse tantas pajas, y uno puede mirar más al presente. Si nos cargamos nuestro entorno ¿cual será el coste económico de adaptar nuestra economía y nuestra sociedad a las nuevas condiciones? Es imposible de saber.
Refírome as ideas xerais que definen o comunismo e o capitalismo en todas as formas que houbo e que pode haber.... se hai algunha que mereza máis a pena dentro delas pois non hai máis que poñelo nunha opinión... este fio está pra debatilo.
E eu, nese aspecto, si que penso eu que podemos ter, dentro do admisible e lóxico, necesidades limitadas e recursos ilimitados, Eu creo que cando planto patatas nunha parte da pequena veiga que teño, obteño máis das suficientes pra comer en 8 meses 5 persoas, e, ainda así, sobraríanme unhas cantas pra volver a plantares. Se partimos de esa base simple eu, creo que reducindo o consumismo existente, poderíamos ter moito máis do necesario sen estragar os recursos que temos. Ademáis a natalidade, principalmente nos países con máis cartos, está indo a menos polo que, quizáis se fosen no mesmo camiño os demáis países, teríamos recursos de abondo. Non obstante, pra isto ser certo teríamos que parar. O gasto que estamos facendo xa é abusivo, e, moitas das veces, innecesario.
Outra cousa que vexo é que, o diñeiro, está moi por riba das persoas. Prácticamente o único que nos fai é materialistas, egoístas e infelices, coma calqueira droga da que non nos poderíamos quitar. E o peor, coma sempre, e que non so nos perxudicamos nos senón que tamén aos demáis: Xente e xente morre de fame por non ter cartos e, polo tanto, un modo de vida decente. Non creo que poidese chegar a haber un sistema sen cartos (nadie se separa deles nin das suas posesións) pero creo que por ahí iría o camiño.
Sorte!
Baba_Riley
04-01-2011, 12:39 AM
O que está claro é que a teoría comunista parte da igualdade entre todos/as, mentres que no capitalismo impera a típica frase de "os ricos serán cada vez máis ricos e os pobres cada vez máis pobres". E con isto xa se responde á pregunta de "Emotions": "Cal é o modelo económico-social máis favorable para calqueira persoa física, sen importar a clase, condición, sexo, relixión ou calqueira outra diferenza que poda influir na sua opinión, asi como para o planeta en xeral nos ambientes e aspectos nos que podería ser perxudicado, incluindo nestes a fauna e a flora, asi como o ambiente, terreo, paixase, forma e materia?"
Pero tamén hai que ter en conta o que di "iagovar". ¿A que nos refrimos cando falamos de capitalismo e comunismo? ¿Que país estamos poñendo como modelo? ¿Ou simplemente partimos desde as teorías de orixe?
En cando ó que comentades as necesidades non son ilimitadas, o problema é que hai que diferenciar entre necesidades reais e necesidades creadas. Hoxe en día en moitos países séguese loitando polas necesidades reais, mentres que noutros non se paran de crear necesidades, mal chamadas necesidades, pois non se necesitan, son caprichos!
O meu posicionamento ante capitalismo ou comunismo: Comunismo. E me explico. Para acadar un modelo de sociedade máis xusto hai que partir sempre dunha utopía, sinalar unha meta a alcanzar; pois o que onte era un soño, hoxe é un feito. Avanzamos en dereitos gracias á xente considerada utópica ou idealista. Deixo de lado todos eses países que na actualidade se poñen como exemplo de países comunistas. Falo da teoría.
O capitalismo está acabando con todo, e caerá polo seu propio peso.
“La Utopía está en el horizonte.
Me acerco dos pasos, ella se aleja dos pasos.
Camino diez pasos y el horizonte
se desplaza diez pasos más allá.
¿Entonces, para qué sirve la utopía?
Para eso: sirve para caminar”
(04-01-2011 12:24 AM)Caralludo escribió: [ -> ]Tampoco hace falta que los recursos sean ilimitados, tan sólo que no nos reproduzcamos tanto como para acapararlos todos (la Tierra ya la estamos llenando, pero no creo que seamos tan avispados como para poder hacer lo mismo con el universo entero...).
Aparte de eso, no creo que la naturaleza del ser humano (ni de cualquier otro animal) le permita ser tan altruista como para buscar el bien de toda la especie. Es posible que haya algún individuo que lo haga, pero por simples razones de probabilidad y evolutivas, nunca serán toda la población y siempre habrá individuos egoístas que obtienen un mayor beneficio de su estrategia (estos serían sólo los dos polos opuestos, habría más grupos...). Lo que quiero decir con esto, es que buscar el bien de todos es en la práctica una quimera (y a veces, una forma de engaño...). De ahí que el comunismo fracasase y, pese a todos sus problemas, el capitalismo siga adelante (sí, ya sé que estoy simplificando...).
Como cualquier otro bicho de este planeta, acabaremos pudriéndonos por algún cambio ambiental al que no seremos capaces de adaptarnos. Lo único que nos hace especiales, es que ese cambio puede que lo provoquemos nosotros mismos... De ahí que ya pensemos en cambiar de planeta... Por intentarlo que no sea, aunque lo tenemos complicado por ahora, puede que en tan sólo unos cientos de años lo hagamos (el primer espacial tripulado fue hace sólo 50 años...).
En la actualidad, yo creo que el principal problema será cómo hacer que una población envejecida sea productiva, ya que sólo los pocos jóvenes que habrá no podrán sostener toda la economía. Y el problema que empezamos a tener en Europa, en la próxima generación será unas 4 veces peor en China (ya que aquí pasamos de 3 hijos a 1.5, y allí vienen de tener de 5 a 8...). En fin, más nos vale mejorar todavía más nuestra salud y capacidades en la edad anciana...
A todo esto no me he decantado por ninguna de las tres opciones... por cierto, ¿cuál era la tercera? jajaja
Eso ya lo pensé yo.... Europa está condenada al fracaso y, lo único que podría hacer, sería cerrarse al mundo, como si otro planeta se tratase. Aunque parezca, en principio, una locura, por recursos no sería y nos evitaríamos una abalancha desde China, la India o cualquiera de estos países emergentes y más jóvenes, lo que sí, estaríamos ya callendo en el egoísmo. Aún así peor veo vivir toda la vida para el trabajo. Y si.... prueba a hacer que los viejos vivan más años y estén más en forma.... esperas un poco más y estamos en la misma.
Y baah.... de espacios y así hay que ser realistas.... según mi opinión (in(o medio))experta, no vamos a ningún lado pensando en hacer vida en otro planeta fuera de la tierra.
Y la tercera? Ni la primera ni la segunda, sinó un método alternativo.... NO! no me hagas explicarte a que me refiero con método alternativo
(04-01-2011 12:39 AM)Baba_Riley escribió: [ -> ]O que está claro é que a teoría comunista parte da igualdade entre todos/as, mentres que no capitalismo impera a típica frase de "os ricos serán cada vez máis ricos e os pobres cada vez máis pobres". E con isto xa se responde á pregunta de "Emotions": "Cal é o modelo económico-social máis favorable para calqueira persoa física, sen importar a clase, condición, sexo, relixión ou calqueira outra diferenza que poda influir na sua opinión, asi como para o planeta en xeral nos ambientes e aspectos nos que podería ser perxudicado, incluindo nestes a fauna e a flora, asi como o ambiente, terreo, paixase, forma e materia?"
Pero tamén hai que ter en conta o que di "iagovar". ¿A que nos refrimos cando falamos de capitalismo e comunismo? ¿Que país estamos poñendo como modelo? ¿Ou simplemente partimos desde as teorías de orixe?
En cando ó que comentades as necesidades non son ilimitadas, o problema é que hai que diferenciar entre necesidades reais e necesidades creadas. Hoxe en día en moitos países séguese loitando polas necesidades reais, mentres que noutros non se paran de crear necesidades, mal chamadas necesidades, pois non se necesitan, son caprichos!
O meu posicionamento ante capitalismo ou comunismo: Comunismo. E me explico. Para acadar un modelo de sociedade máis xusto hai que partir sempre dunha utopía, sinalar unha meta a alcanzar; pois o que onte era un soño, hoxe é un feito. Avanzamos en dereitos gracias á xente considerada utópica ou idealista. Deixo de lado todos eses países que na actualidade se poñen como exemplo de países comunistas. Falo da teoría.
O capitalismo está acabando con todo, e caerá polo seu propio peso.
“La Utopía está en el horizonte.
Me acerco dos pasos, ella se aleja dos pasos.
Camino diez pasos y el horizonte
se desplaza diez pasos más allá.
¿Entonces, para qué sirve la utopía?
Para eso: sirve para caminar”
Eduardo Galeano
Boh.... e eu xa estaba pensando en escribir un poema aos soñadores.... tereime que poñer moi serio con Galeano.
Douche a razón na maioría das cousas (o que che teñen estes comentarios longos e que, mentres resolves algunhas preguntas, non se len os comentarios máis recentes... pasoume tamén a min ).
Polo demáis si, o comunismo parece a mellor solución pero eu penso que debe de haber, a pesares de todo, un poder pra levalo a práctica. O problema diso e que, como xa se ve hoxe en día, son moitos os países comunistas, non obstante, todos dirixidos por dictadores que non saben levalo ideal a práctica ou lévanno a sua maneira. Se apostamos por este sistema... non poderíamos acabar igual?