¿Te Sientes Inspirad@? |
|
10-23-2011, 11:10 PM
(Esta mensaxe foi modificada por última vez no: 10-23-2011 11:29 PM por Skyzo.)
|
|||
|
|||
|
¿Te Sientes Inspirad@?
Creo que sería interesante, que si alguien le gusta escribir, pudiese compartir cosas con los demás foreros ![]() P.D: Por favor, chorradiñas no.. Yo juego a juegos RPG, una vez participé en un concurso, con lo cual dejaré la historia que me inventé. De esto hace 3 años, y mi inglés apestaba. Perdonadme por los Errores cometidos.. It was a warm spring afternoon, a young archer named Skyzo was doing what he liked to do in his leisure time.. go to Ab'Dendriel mountains in search of new sites filled with peace... Like every day, after a long walk, he went to the depot to check his mail. Among his letters was one that had not read, it came from Thais and said: Ashari! What's up?? How're you friend? Several months ago have not seen you!! I have received a new crop of wine from Venore, maybe you can come to my bar and taste it I hope you get this letter.. Be Safe, Frodo. (Seeing this generous invitation, Skyzo prepared his armor, placed the bag and left face Thais to see his old friend, Frodo.) At dusk, he finally reached Thais.. Suddenly heard a loud noise; Skyzo could make out from a far a few stray robbing everyone who passed near of them.... Then he remembered a spell he had learned in a long time ago Edron Skyzo [60]: Utana Vid (Es un conjuro de invisibilidad) Thanks to this, hemanaged to reach his friend's tavern safely.. Frodo [x]: Skyzo! How're you?? Did you received my letter?? Skyzo [60]: Ashari friend!! For sure, I've read it at this morning! (Hours later, after a long conversation someone knocks the door of the tavern..) Stray I [x]: Aargh!! I'm thirsty!! Open this Fu***** Door!! Stray II [x]: Come on friends!! Let's destroy this tavern!! Other: Yeaaah!! Come on!! Come on!! Frodo [x]: Oh No!! Skyzo follow me!! We must hide!! Skyzo [60]: Good Idea!! They seems so dangerous ![]() (From the top floor of the tavern, could be heard as the villains broke and looted the tavern, but suddenly, the room silenced..) Frodo [x]: What's happening? Skyzo [60]: I don't know mate,, Should we down and see?? Frodo [x]: Okay.. (whispered) It was horrible!! all were dead, and someone had finished with them! You could see in their torsos, axe wounds.. maybe a powerfull warrior did it.. (Frodo said). Looking to the ground, Skyzo found a bloodstained note which said: Fu** Frodo!! Your tavern every day is more dangerous!! I've managed them, and I took 2 free beers to congratulate me I hope that you don't mind <g> Yours, Nir.... (The name was a little fuzzy and could not get to know who was) Already after a few minutes when Frodo and Skyzo had calmed down a bit, Frodo said.. "We must forget what happened here" Skyzo [60]: You're right mate.. I'll go to my guildhouse to sleep a bit, I'm really tired and a bit afraid Frodo [x]: See you later, then!! Skyzo [60]: Asha Thrazi Frodo.. Our young and frightened friend Skyzo, went alone to Fibula... He didn't know if he was dreaming, or he was a bit drunk... but he didn't mind, he was so afraid that ran so fast to Red Rose Guildhouse. When he was in front of the Guild Hall, he though.. "I arrived home at last!" He was opening the door when he suddenly sees a shadow in the shape of a woman.. Skyzo [60]: WTF?? A GHOST!! AAAARGH!!! Maybe my wine had some amphetamine? I think that I'm getting crazy... (Skyzo thought) Mystic Woman: Don't worry Skyzo, You're not dreaming... I'm not a ghost... You know me so fine... Skyzo [60]: Can you understand me?? Are you a real woman?? Who are you??!! Mystic Woman: I can't say you who I'm, I'll give you a present,, tomorrow you will know who I am.. "But... but..." skyzo whispered... Those were his last words before she lost her sense .. The next day, on waking, found on his backpack a beautiful Blue Rose... He tried to remember but never knew who was this mysterious woman.. *Ab'Dendriel, Edron, Thais y Fibula son ciudades del juego. ** Ashari & Asha Thrazi es (Hola y Adiós en élfico). Aqui os dejo otra composición mía (también en inglés). Esta vez, un poema. White moon With your light you shine all night Through the window of my room Cold wind blows Caresses me late this night That you told me "Im forever yours" The poetry is unfinished, followed by a reflection... Will the places that we promised to visit again, be there until that day we can find ourselves one more time? Will the cold nights be our delight again? Will the seafood and the weak candle be our less important company in that lonely bar late at night again? Will the candle on the wooden box next to my bed be your favourite of my treasures again? Will we ever learn to live with what we get and not with all we wanted? Will we ever be able to freeze those dreams and take them into the daylight realm? Will we ever find our way... in this world? And when late in the night we wake up again together; Between darkness, silence, silver light, and the cold breeze that blows in that old third floor... ...Will we ever find out where these winds come from? VOY EN LA LLAMA!!! ASI NO ME PARA NI DIOS!!! |
|||
|
10-23-2011, 11:43 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
Yo tengo un poemilla que escribí con 16 años, ahora suena un poco cursi, y además un relato que ya compartí en algún otro post.
Tu voz es como el trinar de los pájaros tan tierna y tan dulce como el susurro de los álamos. Si algún día me susurraras te quiero al oído mi corazón se encendería con solo percibirlo. Tus ojos, bellos y resplandecientes como un rayo de luna alegrarían hasta un bebé llorando en su cuna. Si esa vista se clavara en mí tu harías renacer mis deseos de vivir. Y aunque tan poco pueda darte mi corazón entero podría entregarte. Te ruego que no rechaces mi proposición y si así fuese, y una última cosa pudiera hacer yo por amor sin dudarlo ni un segundo, robaría tu corazón. "La muerte está tan segura de ganar, que te deja toda una vida de ventaja" |
|||
|
10-24-2011, 03:16 AM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
No es mierda! Siempre está bien dejar volar tu imaginación
VOY EN LA LLAMA!!! ASI NO ME PARA NI DIOS!!! |
|||
|
10-24-2011, 12:59 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
si me quieres encontrar solo tienes que buscarme....
ya sabes donde... en aquel paraiso escondido donde solo yo y mis paranoyas existimos ---------------------------------------------------------------------------------------------- me siento incomprensible...una causa perdida la gente te trata como sino tuviesen significado tus palabras,se limitan a lo mas simple de ti...sin esforzarse por saber si hay algo mas detras de esa actitud distante se distraen en la sonrrisa dibujada en tus labios,sin tener en cuenta la tristeza de tus ojos piensan que no merece la pena averiguarlo.Es absurda tu actitud...tu les intentas ayudar... mejor persona? no....tan solo eres diferente,pero igual...mantienes esa absurda esperanza que nos consume a todos hasta que no queda nada que esperar pero alguien se ha fijado en ti...cual es el motivo? que ha cambiado? personas que han demostrado k hay luz en este pozo d recuerdos malos... te han salvado personas ,de la misma especie de las que te ahogaron. no pudes sentir desprecio hacia ti mismo,has conseguido algo bueno. porque cuando comienzas a apreciarte a ti mismo es cuando los demas te aprecian. la soledad nos consume a todos los que hemos probado la compañia. Demasiado tarde para echarse atras , te han condenado a todo este pesar ...nada t sostiene a este aburrido mundo plagado de crueles espectros.Te has dado cuenta de k no encajas en este maldito error k t obligan a sobrevivir... t estas dejando morir antes pensabas que habia belleza...que habia misterio,k existia algo d bondad. ahora has permitido k su odio vendase tus ojos dejando ver solo maldad ni un dia mas le das a esta vida ni un dia mascompartido... pero que importa...sino t quieres a ti...como podrias querer a alguien mas? lastima de todo lo que podriamos hacer... pero para eso hay que arriesgarse a vivir... -------------------------------------------------------- me dijeron que tenia que ser fuerte que no devia de llorar que devia enfrontar las cosas que me pasaran cada dia que no valia darle la espalda y esconderse en mi habitacion o hacer como que no pasaba nada..... me dijeron que las niñas grandes no lloraban sino que cada vez se hacian mas fuertes.... pero yo ni sabia como me sentia de mayor ni sabia si alguien me apoyaria .... pero me decidi seque mis lagrimas con la toalla blanca....y jure que nunca mas lloraria....que me enfrontaria a todos mis problemas por muy duros que fueran..... ande hacia el pasillo cogi mi telefono y marque tu numero puedo decir con calma que desde entonces soy feliz..... ---------------------------------------------- Bueno ya esta mariconadas de estas de amor chorradas de estas tengo miles yo tambien me pase encerrada mucho tiempo los dias de lluvia... pesando demasiadas cosas... añorando momentos y tal cual pascual.... y como paso de aburriros y esto quedoo muy tocho xD me dispidooo! Ser felices y esas cosas chachiis
|
|||
|
10-24-2011, 08:49 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
Yo escribo para mi propio yo nada más.
http://www.youtube.com/watch?v=QyZgqFhTO18&feature=fvwrel Soy una fuente inagotable de información inútil. |
|||
|
10-24-2011, 08:52 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
non sempre que me sinto inspirada ten xeito o que escribo, asi que cando o ten publicoo neste blog (si xa o sei, case un mes sen publicar nada), pasadevos se queredes
En tierra mojada
The more you suffer the more it shows you really care |
|||
|
10-24-2011, 09:18 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
Yo muchas de las cosas que escribo las suelo colgar en mi myspace de la época de la pera aunque bueno también las coloco en mis tablones del tuenti... otras nunca llegan a ver la luz...
http://es.myspace.com/wi64dl/blog Pondré tres al azar: “Veo que has decidido bajar de nuevo aquí… Hace ya tiempo que me encerraste, que me abandonaste, olvidaste mis consejos, censuraste mi palabra y te aventuraste en la niebla… ¿Has encontrado ya lo que buscabas? Realmente te han vuelto mierda… Ni pizca de lo que antes eras… ¿Qué coño eres? Yo te lo diré. Eres como una capilla románica al lado de una catedral gótica, has perdido tu arrogancia, tus ojos ostentosos y fríos, tu mirada de justicia y tu ímpetu de fuego, tu voluntad férrea y tus ideales romanticistas. Dime, ¿tanto odiabas la decoración minimalista que decidiste llenarla de objetos y formas cálidas? Decidiste ocupar todo ese vacío con figuritas de valor pero no te diste cuenta. Las figuras eran de plomo e incluso vacías pesan como si estuviesen llenas… Ingenuo de ti, no sabes aún en qué has transformado tu interior, este interior. Plomo… ¿Pensabas cargar con esto de verdad? No has aprendido nada, yo mismo te enseñé a vivir sin esa amorfa carga. Ahora que me has abierto la puerta y camino por aquí otra vez lo veo… Me estremezco ante semejante panorama, como si un vórtice de entropía hubiese escupido lo más oscuro y viscoso de su interior, salpicando estas paredes de fotos y sonidos que te martirizan en agonía. Eres como el niño que viene llorando tras haberse caído en el parque… Si te hubieses quedado conmigo no te hubiera pasado nada. ¿Qué hiciste con todo lo que te enseñé? ¿Cuándo aceptaste a la lluvia como compañera? ¿Cómo pudiste siquiera llegar a sentir aprecio por tu existencia? ¿Cuándo dejaste de recitar nuestro credo? ¿Cómo comenzaste a respirar desde sus pulmones? ¿Cómo consideraste tener siquiera una sola oportunidad?... Has roto tu promesa. Nuestra promesa. Conmigo. Contigo. Has mojado y sangrado este lienzo, pero la tinta indeleble de nuestra férrea y estoica doctrina sigue ahí, clara y pura. Escondida debajo de tu piel. Agazapada cual cancerbero esperando salir de su jaula. Sabes cómo eres, yo te hice, yo te enderecé, yo te enseñé la infinidad de la nada que se esconde tras este gris esplendor. Yo te enseñé a vagar sin perderte en los jardines de la apatía, en los campos de la monotonía. Has cruzado al terreno vedado… No puedes ver el Sol a los ojos y pretender volver a ver de nuevo la Luna llena. Pero tranquilo, todo volverá a ser como antes. Te enseñaré a no esperar nada de la vida, a respirar sin dejar entrar el aire, a yacer entre suspiros profundos, a tener ese cacharro siempre apagado, a estar en el momento y lugar menos oportunos, a guardar silencio y disfrutar de su sonido, a reír por compasión y tapar todo esto con “bien” tan real como esta vida y sus mentiras, a buscar respuestas en un estanque lleno de peces, a ver que el mundo ya se ha acabado aquí dentro. Haré tu cara de hierro y tu corazón de piedra, usaré tu alma de bufanda y secaré esas dos lagunas de caoba para que nunca más tengas que secarlas de nuevo. Volverás a caminar viendo solo tus pies. El minimalismo volverá y tú… Tú ya sabes lo que tienes que hacer ahora. Así que me voy a preparar un café, me sentaré aquí viendo como prendes fuego a todo y cuando estés listo arderemos juntos, porque tienes que tocar fondo para impulsarte hacia la superficie, porque el fénix tiene que arder para resurgir de sus cenizas…” “Dicen que ellas se asoman atraídas por la luz artificial, luz mortal, luz de hombres… ¿Ellas? ¿Cómo que quienes son? ¡Son ellas!, las Sirenas… ¡Atiende! Dicen que muchas veces, simplemente, juegan con los corazones mortales para comérselos en las profundidades abisales a las que pertenecen y nunca dejan ni rastro de ellos. Un zapato, un sombrero quizás flotando en el agua, es todo lo que acaba quedando. Restos escupidos por el mar, en su resaca constante hacia la orilla que gentilmente posa en la arena señales tenues de lo que ha ocurrido. Pocos son los que las saben reconocer y son lo suficientemente cautos como para no acercarse mucho más… Los atraen con su canto entre cascadas nocturnas, los enamoran con su belleza rota moldeada por el viento. Pasan las horas delante de su espejo de dos caras poniéndose guapas para alguien que las quiera ver… Así me llevó, marinero suicida, prendado de ella a la más lóbrega profundidad. Leguas de viaje enterrado, dentro del oscuro mar. Tirando de mí en un beso traicionero sin más aire que el que pude en el momento atrapar. Dicen que las sirenas solo conocen el camino de vuelta a esa fosa abisal de la que salieron. Solo saben llegar a ese lugar oscuro del que algún humano las consiguió llamar. Por eso el resultado siempre es el mismo cuando alguna vez llegan a enamorarse de su presa mortal. Ante el miedo de lo desconocido, y el no saber volver a donde las deberían esperar eligen arrastrarlos consigo, a esa turbia y fría región umbral, aún sabiendo que en algún punto desistirían de respirar. Entonces se van. Nadando deprisa, hundiéndose más, sin rumbo fijo y nada más allá que llegar al fondo. Donde quizás encontrar un respiro y alguna burbuja perdida de la que él se pueda alimentar. Así me llevas Sirena mía, prendado de tu pelo y sin poderte ni mirar. Perdido entre mil metros de aplastante profundidad. En silencio mi asfixia se apodera de mi hablar y tú nadas y te hundes más y todavía más... Alguna vez me miras preocupada como viendo huir el color de mi piel tornándose en un gris mortecino de porcelana… ¿Hacia dónde corres? ¿Falta mucho aún para llegar? Dame la mano, yo también sé nadar y creo que aún guardo parte de algún respirar. Conozco el camino, yo sí puedo llegar a esa cala azul en la que ambos volvamos a suspirar. La misma bahía al atardecer en la que nos llegamos a...” “Acabadas mis últimas fuerzas, exhalando mis voluntades sin acabar. Sin más ansia que la impasible espera… Con la corriente me dejo llevar. Como el plomo me hundo en la tierra, como un muerto me entierro en el mar. Poco a poco perlas de piedra atraviesan su garganta de cristal. Aquel que devora vidas enteras, tragándolas sin masticar. El mismo que envió sus peones a la guerra. Segundos se hacen llamar. Tropa inexorable y certera, avanzan sin mirar atrás. Tiempo, el señor de la guerra y su sádica forma de ganar.” ![]() "God blessed me with a guitar between my hands, 100 watts covering my ass and a soul to melt with the sound". |
|||
|
10-25-2011, 12:27 AM
(Esta mensaxe foi modificada por última vez no: 10-26-2011 12:03 AM por Skyzo.)
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
So: Ven.. Agárrame de la mano.. no seas tímido..
Sk: ¿Quien eres? ¿Que hago aqui? So: ¿Quien soy? <sonrie de medio lado> Esa pregunta es un poco estúpida, ¿No crees? Me conoces perfectamente, más de media vida la hemos pasado juntos.. ¿Por que quieres olvidarme de esta manera ahora? Sk: No me siento bien a tu lado.. Déjame!! Aléjate de mi!! So: <entre sollozos> no me dejes... quédate a mi lado.. Sk: Lo siento.. Esto es demasiado para mi. He pasado mucho tiempo aqui encerrado.. Se que has hecho muchas cosas por mi, y no se como agradecertelo.. Seguramente no puedo. Pero si me quedo contigo enloqueceré y mi vida entonces perderá su escaso sentido.. Sk: Perdóname.. Te Quiero. VOY EN LA LLAMA!!! ASI NO ME PARA NI DIOS!!! |
|||
|
10-25-2011, 05:39 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
Yo tengo escrito un libro entero de unas 194 paginas en Word... Reeditando ahora mismo y pensando en otros 2.
Paso de firmas, media hora para poner uan imagen y al final, quitarla ![]() Sometimes, when I′m all alone and I can′t sleep at night, I get naked, rub Vasoline all over my body, and pretend I′m a slug in the kitchen |
|||
|
10-25-2011, 06:31 PM
|
|||
|
|||
|
RE: ¿Te Sientes Inspirad@?
Yo tengo pequeños garabatos en un hermoso libro medio escrito.
Skyzo, identificome un juevo coa tua historia, é dunha peli non? E que soname.. http://www.youtube.com/watch?v=QyZgqFhTO18&feature=fvwrel Soy una fuente inagotable de información inútil. |
|||
|
« Tema previo | Tema seguinte »
|
Usuario(s) navegando neste tema: 1 convidado(s)


Inicio
Búsqueda
Facebook
Twitter
Chat
Axenda de Concertos
Axuda









![[Imaxe: on%20the%20run.jpg]](http://localhostr.com/file/ObrgZpZ/on%20the%20run.jpg)

Sindicación RSS
Arquivo (Modo sinxelo)
Problemas? / Suxestións
Contáctanos
Anunciarse (En Construcción)
Métricas (En Construcción)